Over baarden, dames en walvissen

Het leuke aan acht verschillende teamleiders is dat 1) teamleiders van de andere teams geen idee hebben bij wie ze moeten zijn 2) je zelf zeven van de acht keer kan zeuren om een opstelling 3) je maar één keer invallers hoeft te regelen. Want over dat laatste gesproken, we zitten toch wel vrij dunnetjes in de mensen. Met een jarige (volgende keer gaan we voor je zingen Pieter) en een druk gezinsleven van Rieks (of ontbreekt er toch wat motivatie bij de heren?!) hoeft er weinig te gebeuren voordat er iemand ingevlogen moet worden. Aangezien het tweede een kraker op het programma had (gefeliciteerd mannen!) waren de opties wat beperkt. Gelukkig herinnerde iemand zich nog een jonge zwarte krullebol die in een grijs verleden nog een schaakstuk voor Assen had aangeraakt. Het irritante jongetje van toen bleek inmiddels een baard te hebben, een heuse studie (cursus?) te doen en interessante inzichten te hebben over de plezier/schade-balans en afhankelijkheid van enkele stofjes. Misschien dat een klein beetje ritalin vandaag geen overbodige luxe was geweest, daarover later meer. Met een heerlijke zonnetje op het gezicht stapten we het kasteel (letterlijk!) van een denksportcentrum van En Passant binnen.

Het beloofde een mooie dag te worden, want wij hebben Tjapko. Dit talent staat al weken te popelen om zijn FM-titel in de wacht te slepen, zou het deze ronde dan echt gaan lukken? Met wit op bord 1 om hun sterkste spelers te vermijden mocht hij tegen… de sterkste tegenstander. Ach, voor Tjapko maakt het allemaal niet uit, hij doet z’n zetjes wel. Na een beetje saai geschuif in een stonewall leek me dat er niet zo veel gebeurde en de partij eindigde dan ook in remise. Weer ietsje dichterbij de 2300, maar nog nét niet.

Elmar was erg tevreden dat de sterkste spelers vandaag op de eerste borden mochten spelen. Daar was En Passant speler ook van onder de indruk (of was het de voor 75 euro gebarbierde baard?) want toen ik voor het eerst keek stond er al een zwarte pion op b2 en mochten de koningen op d4 en e5.

De mooie taak van een nieuwe vrouwelijke speelster voor komend seizoen te regelen is uiteraard het best in handen bij onze Ivo. Inspiratieloze opening, half kijken of na Le5 Pg4 misschien vervelend is en toch bijna verveeld de partij uitschuiven in een eindspelletje. Welke dame zou er niet bij zo’n held in het team willen?

Nanne heeft naast dat ie best aardig kan schaken (geïnspireerd door de Chessguy) vooral een grote mond. Bijvoorbeeld over walvissen. Waarom dat een stoer verhaal is bleef onduidelijk, maar zo moest het blijkbaar wel overkomen. Ook onduidelijk was of de walvis in kwestie de vrouw was die Abedin z’n baan heeft gekost. We zullen er wel nooit achterkomen. Enfin, ik heb bijzonder weinig van de partij gezien, maar het werd een volwassen remise ‘voor het team’. Aldus Nanne. Misschien dat het de volgende keer een vol punt wordt als ie wel ziet hoe z’n broer het EK blitz wint.

Het talent van Tycho begint zich al gestaag om te zetten in speelsterkte en ratingpunten. Vandaag had hij een sterke tegenstander maar daar was weinig van te merken. Dubbelpionnetje bij de tegenstander, torentje op h3, paarden op mooie velden, zag er allemaal mooi uit. Het werd een klassiek gevalletje luxeprobleem, te veel goede opties en de directe winst net gemist. Ach, een halfje is ook mooi.

Van Jaël weten we intussen ook een stuk meer. Bijvoorbeeld dat de herkansing waarvoor hij vorige wedstrijd afzegde voor een 5,4 was (van de makkelijkste studie ooit, aldus Abedin). Gelukkig krijgt hij vanaf heden hulp (lees: antwoorden) van deze studiegenoot dus hoeft hij nooit meer een wedstrijd af te zeggen wegens tentamens. Gelukkig maar. Wel is even de vraag of hij genoeg kan focussen op het schaakspel want inmiddels heeft hij een lieve vriendin. Gelukkig maar want een niet nader te noemen zus kan hij niet meer niet meer uitstaan. Hij laat het team nog even in spanning of het verhaal hierachter 7 maart  gedeeld wordt of al via de app voor die tijd. Deze wedstrijd deerde dit alles hem gelukkig (nog) niet, een keurig halfje voor onze mooiboy.

Inmiddels is z’n naam al een paar keer gevallen, maar onze held van een invaller is natuurlijk Abedin. Deze social work student is weer terug van weggeweest, heeft de mooie ambitie om in de verslavingszorg te werken (na de studie zal duidelijk worden of dat als hulpverlener of patiënt wordt) en neemt leeftijdsgenoten soms wat ‘gay’ (tip: niet op werk zeggen) in de houdgreep. Vooraf aan de wedstrijd was tien minuutjes fietsen nog wat veel moeite, na afloop was 2,5 uur lopen naar Amersfoort geen probleem.  Mooi om te zien hoe zo’n wedstrijd deze jongen motiveert. Schaaktechnisch liet het nog wat te wensen over (a3, serieus? Iedereen snapt dat je daar b3 moet doen), moest nog even laten indalen dat het echt mat was, maar als je vier jaar geen stuk hebt aangeraakt wordt je dat allemaal vergeven. Hij draagt tenminste geen jas, bitches.

Ikzelf (Arjan) speelde met zwart op bord 8, kreeg de eerste 15 zetten theorie á tempo op het bord gepompt terwijl ikzelf erg diep moest graven naar de theorie. Zo’n drie kwartier achter op de klok, ach, het is wel eens erger geweest. Gelukkig was de inmiddels bijzonder plezierig, met alle zwarte velden in handen en een monsterpaard op d4 tegen een begraven loper. Na de 40^e zet kon ik rustig de winst uitrekenen en stond er een 5-3 overwinning op de netstand.

Na afloop werd er gezellig gegeten in de Wieken, veel te luxe voor onze studenten. Die wisten niet hoe snel ze de shared dining moesten bestellen (gaat toch op de grote hoop toch?). Het eten was fantastisch, de (AI-) bediening ook. Na afloop werd een geconstateerd dat het een bijzonder gezellige dag was geweest, misschien volgende keer nog ietsje meer polariseren. Was mooi mannen!